Do broni konwencjonalnej zaliczamy białą i palną. To zazwyczaj użytkowane narzędzia walki, również we współczesnych wojskach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego typu przedmioty, które nie żądają załadowania pocisków. Za przykład ma okazję posłużyć sztampowy miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. Zazwyczaj potrzebuje bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega sejfy ognioodporne lub ewentualnie sejfy gabinetowe. Szermierka stanowi już właściwie dyscyplinę sportową, niż poważną metodę ataku oraz walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Zaliczamy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu ochoczo użytkowano z broni siecznej, inaczej mieczy oraz szabli. Złączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce znajdzie się w szafy na akta. Ciekawym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym skutkiem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź paru ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.